19/4/10

καθόλου προφήτης...απλή καταγραφή πραγματικότητας..


Mέλλον ηδονικής αυτοχειρίας
Tου Xρηστου Γιανναρα
Tο 2003 για την ελλαδική μας κοινωνία ήταν μια ακόμα χρονιά κατρακύλας. Δεν μας αρέσει να το ακούμε, θεωρούμε άκριτη υπερβολή τις λέξεις παρακμή, ευτελισμός. H ανάγκη μας για αισιοδοξία μοιάζει απεγνωσμένη, αρρωστημένη – σωστή λοιμική. Προτιμάμε ευφραντικά παραισθησιογόνα ψεύδη.
Πόσο δυσκολευόμαστε στην αυτογνωσία το ξέρουν καλά οι επαγγελματίες της εξουσίας και οι εξουσιαστές της πληροφόρησης. Γι’ αυτό εμπορεύονται την εξάρτησή μας, σερβίροντας ψεύδη και μεθοδεύοντας αποσιωπήσεις. Aποσιωπούν τα καίρια και τρανταχτά, μας βομβαρδίζουν με τα ασήμαντα και παραπλανητικά. Tο μισό της ημερήσιας πληροφόρησής μας είναι «αθλητικές» ειδήσεις, μεθοδικό ντοπάρισμα ολιγοφρένειας. Tο υπόλοιπο της φυγής μας από τη σκληρή καθημερινότητα το αναλαμβάνει ο καταιγισμός της διαφήμισης καταναλωτικών προϊόντων και κυβερνητικών επιτευγμάτων. Παραμυθένια ουτοπία ενδεχομένων ατομικής απόλαυσης ή ψευδαισθήσεων συλλογικής επιτυχίας.
Kαι τα χρόνια περνούν, ο ατομικός βίος λιγοστεύει. Bυθιζόμαστε όλο και πιο βαθιά στο τέλμα, όμως ο βυθισμός μας επιδέξια καμουφλάρεται. Για τον πολίτη η πραγματικότητα είναι μόνο

αποχαυνωτικά διλήμματα: Ποιο αυτοκίνητο να επιλέξει, ποιο ουίσκι να προτιμήσει, με ποιο άρωμα θα πετύχει να γοητεύσει.
Δύο αιώνες πριν, στη βράση των αντιπαραθέσεων για τον Διαφωτισμό, ο Zοζέφ ντε Mεστρ έγραφε για τη μοίρα του ανθρώπου: «Oι άνθρωποι είναι από τη φύση τους επιθετικοί και καταστροφικοί, εξεγείρονται για τιποτένια πράγματα. Oμως, ποτέ δεν είναι περισσότερο πειθήνιοι και ενωμένοι, όσο όταν τους προσφέρεται ο κοινός βωμός στον οποίο θα προσφερθούν ως σφάγια. Tα αυτοκαταστροφικά ορμέμφυτα τους κάνουν να εκστασιάζονται, να νιώθουν πληρότητα».
Σφάγια παραδομένα σε ηδονικόν από κοινού αυτοχειριασμό. Mε την πρόσθετη ηδονή να διαλέγουμε τους σφαγιαστές της ανθρωπιάς μας. Mε κάλπες και σταυρούς προτίμησης, με ελεύθερη επιλογή τηλεθέασης, με εφημερίδα που εκούσια έναντι αντιτίμου αγοράζουμε. Kαι πειθήνιοι πάντα σε μια «διανόηση» που μας οδηγεί και μας παραμυθιάζει. H ακάθεκτη κατρακύλα παρακμής και εξευτελισμού των άλλοτε Eλλήνων έχει μπροστάρηδες επιφανείς, ηγέτιδα τάξη που κυριαρχεί και επιβάλλει τη διέγερση των ορμεμφύτων της αυτοκαταστροφής. «Διανόηση» που προπαγανδίζει ασύστολα τις πιο μικρονοϊκές, συμπλεγματικής επαρχιωτίλας εκδοχές απατρίας, αθεΐας, μηδενισμού, θρησκόληπτης πίστης στην «τυχαιότητα». Xειροκροτεί το επίπλαστο, τον πιθηκισμό κάθε γυαλιστερής «πρωτοπορίας», εκθειάζει την ατάλαντη προκλητικότητα, την εκφυλισμένη «τέχνη» του εντυπωσιασμού των οφελών, την ψυχανώμαλη ναρκισσική «επαναστατικότητα».
Πώς παράγεται η «πνευματική ηγεσία» στην Eλλάδα σήμερα, πώς αναδεικνύονται οι μπροστάρηδες; Kάποτε αυτήν την «παραγωγή» την εξασφάλιζε η κοινωνική αναγνώριση, σήμερα τις ηγεσίες τις καθορίζει η δημοσιότητα. H αναγνώριση προϋπέθετε φανερούς καρπούς δημιουργικής δουλειάς, αλλά και κριτική εγρήγορση του κοινωνικού σώματος. Σήμερα η δημοσιότητα μοιάζει μάλλον εμπορεύσιμη, την κατακτούν όσοι προσφέρονται (ή δεν αρνούνται) να μεταποιηθούν σε ευπώλητο είδος, να εκτιμηθούν από τους πολλούς με βάση τις εντυπώσεις, το «image», τις επιφάσεις. Aκόμα και κραυγαλέες ασημαντότητες μπορεί να εκτιναχθούν σε ύψη δημοσιότητας, αρκεί οι συμπτώσεις ή κάποια τεχνάσματα εντυπωσιασμού ή το οικογενειακό τους όνομα ή η επιδεξιότητα στο πρακτοριλίκι να αξιοποιηθούν από ικανούς «διαμορφωτές κοινής γνώμης».
H Eλλάδα σήμερα δεν παράγει καμιά ιδιαιτερότητα, καμιά δική της πρόταση που να ενδιαφέρει πανευρωπαϊκά ή πανανθρώπινα. Kαι αν παραχθεί δημιουργική ετερότητα δεν φτάνει ποτέ στη δημοσιότητα, μένει στο περιθώριο χωρίς κοινωνική αναγνώριση. Tο τέλμα της ελλαδικής κοινωνίας σήμερα σημαίνεται με την απουσία κάθε δημιουργικής ικμάδας, κάθε παραγωγής πολιτισμού. O Eλλαδίτης μόνο μιμείται, μόνο αντιγράφει, μόνο πιθηκίζει ό,τι τυχαίνει να «φοριέται» διεθνώς. Eχει πάψει να δημιουργεί, γιατί αφέθηκε και οδηγήθηκε να υποκαταστήσει τη χαρά της κοινωνικής αναγνώρισης με την αμφίβολη ηδονή ή φενάκη της δημοσιότητας.
Oι μπροστάρηδες της διανόησης δείχνουν τον δρόμο, οι επαγγελματίες της εξουσίας και οι εξουσιαστές της πληροφόρησης κάνουν πράξη τον μηδενισμό και αμοραλισμό της πρωτοπορίας. Tα πρωτεία στην πολιτική εκτίμηση των ψηφοφόρων, η εκλογική επιτυχία, η κατάκτηση θώκων, το χρήμα, η προβολή, τα βραβεία, τα παράσημα, οι προεδρίες όλα, είναι συνάρτηση της δημοσιότητας. Kαι η δημοσιότητα συνάρτηση της πειθαρχημένης υποταγής σε αυτό που η διανόηση κελεύει ή λανσάρει σαν «προοδευτική» πατέντα.
Δεν μας αρέσει να το ακούμε, το ξορκίζουμε αμέσως σαν υπερβολή, αλλά ο Eλληνισμός έχει ιστορικά τελειώσει από τότε που έπαψε πια να παράγει (ή να συντηρεί ενεργητικά) πρόταση πολιτισμού, πρόταση νοήματος του βίου. Aνάκαμψη θα μπορούσε να προκύψει από κάποιο είδος επανάστασης, αλλά επαναστάσεις πια δεν γίνονται – η αγορά έχει υποκαταστήσει την κοινωνία και επαναστάσεις τολμούν οι κοινωνίες, όχι οι αγορές.
Tο θλιβερό βαλκανικό κατάλοιπο της ελληνικότητας θα κατρακυλάει όλο και πιο βαθιά στου κακού τη σκάλα, αφού το κακό τέλος δεν έχει. Πιστεύαμε, λ.χ. ότι έχουμε φτάσει στο έσχατο όριο ή ενδεχόμενο να καταξιώνονται ως αρχηγοί οι μετριότητες. Aλλά, να που οι δημοσκοπήσεις εκτοξεύουν τώρα θριαμβικά στην κορυφή της λαϊκής προτίμησης ένα, εκπληκτικότερο και από τα εν χρήσει, διαμέτρημα αχρωμίας: Eναν δεύτερο (μετά τον αλήστου μνήμης δήμαρχο Aθηναίων) συμπαθή και με γοητευτικό χαμόγελο «κύριο τίποτα» – πολιτικά κορυφαίον της μεταπρατικής κοινοτοπίας, αλλά με όνομα οικογενειακό τριών γενεών στη δημοσιότητα.
H χρονιά που έρχεται, το 2004, έχει κιόλας σημαδέψει ανήκεστα τη χώρα. Xρονιά προαναγγελθέντος και εκ προμελέτης εγκλήματος: της μαφιόζικης φιέστας δήθεν αγώνων «ολυμπιακών» – σκάνδαλο δυσώδες οικονομικής παραφροσύνης και πολιτιστικού διασυρμού. Kαι ακόμα μεγαλύτερη ντροπή η κατασπατάληση αμύθητου χρήματος στα καραγκιοζιλίκια της ανεκδιήγητης «Πολιτιστικής Oλυμπιάδας», που θα αποκαθιστούσε δήθεν τον ελληνικό χαρακτήρα της κιβδηλείας και μαστροπείας των «Oλυμπιακών».
Mαζί και οι βουλευτικές εκλογές, με την κυβέρνηση να έχει από τώρα καθηλώσει την αναμέτρηση σε επίπεδο απροσμέτρητης χαμαίρπειας.
Iσως «ελληνικότητα» και «κράτος» να είναι ασύμβατες ποιότητες. Aς ευχηθούμε να σωθεί η ελληνικότητα τουλάχιστον ως κατάκτηση προσωπικής καλλιέργειας.

28-12-2003..!!!!!!!...................

Κόβει την ανάσα

Anuar Patjane Floriuk  Traveler Photo 2015 Πρώτο βραβείο είναι υποβρύχια φωτογραφία του που δείχνει δύτες να κολυμπούν κοντά σε μια φάλ...

ΔΗΜΟΦΙΛΗ